SILENZIO

Door pers en publiek lovend ontvangen voorstelling SILENZIO, geprezen vanwege de stilmakend mooie beelden, komt voorjaar 2025 terug naar de theaters.

Een nieuwe versie van de voorstelling, die twee jaar geleden de Cello Biënnale opende is nog even actueel. De afwisseling van stilte en traagheid met explosieve dans, van ingetogenheid met extase, dreiging met ontspanning, sereniteit met een welhaast bombastische overdaad aan mens gevoelens: het doet heel erg denken aan de mallemolen van de wereld van vandaag. Bijzonder is dat de voorstelling ook is uitgenodigd voor een buitenlands optreden op het Oster Festival in Innsbruck in Oostenrijk. 

Het lichaam van de danser wordt één met de adem van de accordeon en de ziel van de cello. Wanneer we niet weten wat ons wacht, is stilte oorverdovend. Dreigend of sereen. Het maakt ons kwetsbaar.
Hoe die stilte wordt omgezet in muziek – in daverende clusters, in uit niets opduikende harmonieën of verstilde melodieën – is hoorbaar in de muziek voor cello en accordeon. Hoe stilte zich vertaalt in beweging – doorgaand, eruptief, direct emotioneel of visueel complex – tonen de dansers van LeineRoebana.

SILENZIO maakt de wankelbaarheid van de stilte invoelbaar.

CREDITS 

Dans 2022
Aika Goto, Elyr Kris Adem, Andrea Pisano, Timon De Ridder, Benedita Crispiniano, Margarida Constantino, Inbar Elkayam

Dans 2025
Aika Goto, Benedita Crispiniano, Saoirse Lambkin O’Kane, Timon De Ridder, Rob Polmann, Mariví van den Hooff, Elizabeth Steele

Musici 2022
Renée Bekkers (accordeon), Ketevan Roinishvili (cello)

Musici 2025
Erica Roozendaal (accordeon), Maya Fridman of Renée Timmer (cello)

Concept en choreografie
Andrea Leine, Harijono Roebana

Muziek
Sofia Gubaidulina, Arvo Pärt, Josquin des Prez

Lichtontwerp en toneelbeeld
Jeroen Smith

Compositie electronische soundscapes
Dyane Donck

Stagair compositie
Maas van Gogh

Geluidstechniek, sounddesign
Oscar Bouwmans

Lichttechniek
Barry van Rooijen, Marc Joosen

Repetitor
Michael Jahoda

Foto’s
Anna van Kooij

‘Alle speelse bewegingserupties van de zeven andere dansers op het ruime podium, al het gegrom, gekras, gerochel en gezucht op snaren, knoppen, kleppen en toetsen, lijkt bijna drukte om niets, afgezet tegen het verstrijken van de tijd, de trage voetstap als metafoor voor een glimpje eeuwigheid. Juist dat contrast maakt SILENZIO zo fascinerend.’

‘(…) er zitten beelden bij die stilmakend mooi zijn. Soms ben je stil omdat je niks wil zeggen, soms omdat je het niet weet. Soms raast alles in je hart en hoofd, en heb je de armen van een ander nodig om rust te kunnen vinden. Met dat gegeven wordt verschillende keren gespeeld.’
Lees het hele artikel