"Iedereen heeft vooroordelen, ideeën over de wereld die onze waarneming bepalen. De wereld verschijnt altijd aan ons in een of andere vorm. We hebben geen toegang tot een ongemedieerde wereld. Ook bestaat het ongemedieerde individu niet. Toch zijn we geïnteresseerd in de directheid van de theatrale ontmoeting, zoals we geïnteresseerd zijn in een ongemedieerde ervaring van de wereld. Beide fungeren als een nulgraad, een referentie, een herinnering dat ideeën zweven, dat ze ontspringen uit een wereld van mogelijke ideeën, van een bron waaraan we kunnen refereren als het ‘jenseits’, het ‘beyond’ of ‘gene zijde’.

Vorm is voor ons een middel om de waarneming te verleggen naar die wereld voorbij het bekende, en voorbij de vooroordelen over het dansende lichaam.

Dat kan via de maniëristisch omweg van overdaad aan vorm, die sturend werkt op de perceptie van de toeschouwer en hem er van doordringt dat hij ‘slechts naar vorm´ zit te kijken. Wezenlijke momenten in de choreografie bevinden zich in de ´plooien van de structuur´, opengelaten momenten van verstilling, van directe communicatie tussen danser en toeschouwer. Deze kunnen per definitie niet worden

gechoreografeerd. Ze vinden plaats of niet.

Zoals Dr. Frankenstein eerder deed, ontleden we het lichaam in zijn samenstellende delen of functies, voegen deze weer bijeen en vragen haar ten dans. Daarbij laten we ons inspireren door ideeën uit wetenschap en technologie en de geschiedenis van westerse en andere culturen om de grenzen van en de denkbeelden over het dansende lichaam te verkennen en haar expressieve kwaliteiten te versterken. De energie, kwaliteiten en vaardigheden van de danser die een afwijkende vorm en structuur tot leven brengt, zijn de middelen die we gebruiken om onze ervaringshorizon te verleggen.

We zijn zowel geïnteresseerd in het bewegen in de ruimte als de ruimte in beweging zetten, zowel in de choreografie als in de plooien van de voorstelling: de gaten in de structuur die niet gechoreografeerd kunnen worden, maar de natuurlijke plekken zijn waar het ‘jenseits’ kan verschijnen; de momenten van een ongemedieerde ontmoeting tussen publiek en performer.

Ons werk is gebaseerd op de expressie in pure beweging, gebaseerd op menselijke emotie. Ons dansidioom is gebaseerd op een nieuwe benadering van symmetrie, ritme en compositie.

De constante afwisseling van veellagig lichamelijk contrapunt, agressieve aanzetten, lijnverbuiging, ambigue eenvoud, visuele complexiteit en organische deconstructie maakt onze bewegingsstijl tegelijk veeleisend en natuurlijk.

Andere manieren om beweging en geluid in ruimte en tijd te organiseren worden in evenwicht gehouden door de sterke theatrale aanwezigheid van de dansers. Het opzoeken van de extremen van lichamelijke expressie reflecteert de complexe en verwarrende wereld van nu.

We zijn op zoek naar waarachtigheid, puurheid, in al haar intensiteit, via de directheid of via de omweg van de vorm. Dans is voor ons het medium waarin onze ideeën en fantasieën – al dan niet voorzien van een talige articulatie - over de wereld om ons heen gestalte krijgen, waarbij de lichamelijkheid ons op het spoor kan zetten van een vergeten werkelijkheid, en waarbij vorm in meer of mindere mate de directheid en waarachtigheid van gevoel en emotie kan hoeden."

Andrea Leine en Harijono Roebana